Δημόσιος Βίος και Παγκόσμιος Ιστός

Μετά την ανάκληση του διορισμού του γενικού γραμματέα για τις ΔΕΚΟ για σχόλια που έκανε στο διαδίκτυο και πιο συγκεκριμένα στην ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης Facebook, μια συζήτηση έχει ξεκινήσει για τις προεκτάσεις του ζητήματος.

Αν και πολύ βιάστηκαν να προτάξουν το θέμα της ιδιωτικότητας, βάζοντας τον εαυτό τους στη θέση του "θύματος", για μένα είναι δευτερέυον, σε αυτή την περίπτωση, θέμα. Και εξηγούμαι: Το σημαντικό είναι οτι καταδεικνύεται το πόσο εύκολο είναι να υπάρξει απόλυτη διαφάνεια, όταν ασκούν τον έλεγχο άμεσα και μαζικά οι πολίτες. Κάντε ότι είναι δημόσιο, εύκολα προσβάσιμο, και αμέσως, χιλιάδες μάτια θα το ελέγξουν. Είναι το φαινόμενο που έχει κάνει τη Wikipedia πιό αξιόπιστη εγκυκλοπαίδεια από την Britannica. Είναι αυτό που κάνει τη blogόσφαιρα να αποκτά αξιοπιστία μεγαλύτερη από ειδησεογραφικά πρακτορεία. Είναι τελικά, το μεγάλο μάθημα δημοκρατίας που μας δίνει ο Παγκόσμιος Ιστός.

Φυσικά, όλα αυτά αποτελούν "καινά δαιμόνια" για τη χώρα μας. Ευτυχώς όμως, απέχουμε πολύ λιγότερο από το μέλλον απ' οτι σε άλλα θέματα. Πέρυσι το Μάρτη, φιλοξενήσαμε στην Αθήνα το πρώτο συνέδριο της Επιστήμης του Παγκόσμιου Ιστού (Web Science). Μια νέα επιστήμη που αντί να μελετά το Web σαν ένα ακόμη τεχνολογικό κατασκεύασμα, ενδιαφέρεται για την αλληλεπίδραση του με τις κοινωνίες, γιατί τελικά δεν είναι τίποτα άλλο από τη συνέχειά τους με άλλα μέσα.

Μην ανησυχείτε, δεν ξέχασα το θέμα της ιδιωτικής ζωής. Όμως είναι δύσκολο για τους περισσότερους να καταλάβουν πως ότι κάποιος αναρτά δημόσια στον Ιστό, δεν διαφέρει από τοιχοκόληση σε κεντρικό σημείο πόλης. Κάποιος που δημοσιοποιεί απόψεις και προσωπικά δεδομένα με αυτό τον τρόπο, πρέπει να είναι προετοιμασμένος για όσα αυτό συνεπάγεται.

Τα θέματα αυτά τα αντιλήφθηκε πρώτος ο τρελάρας - οραματιστής Josh Harris, και στο βιογραφικό ντοκιμαντέρ We live in public (επίσημη ιστοσελίδα), μπορεί κανείς να δει τα εκκεντρικά, ίσως και παρανοϊκά "πειράματα" που έκανε για να το καταδείξει. Είναι βέβαιο πως όσοι ζούμε σε αυτή την μεταβατική εποχή θα δυσκολευτούμε αφάνταστα να προσαρμοστούμε στα νέα δεδομένα. Εξίσου βέβαιο είναι όμως οτι είναι κάτι το αναπόφευκτο και θα υπάρξουν κάποτε άνθρωποι που δεν θα μπορούν να φανταστούν τη ζωή τους χωρίς αυτό, όπως συμβαίνει πάντα με την πρόοδο.

Κάντε όλα τα Δημόσια Δεδομένα, ελεύθερα προσβάσιμα για όλους. Γι' αυτό άλλωστε λέγονται έτσι. Διαγωνισμούς και μελέτες δημοσίων έργων, έξοδα δημόσιων λειτουργών, οικονομικά των κομμάτων, όλα. Είναι βέβαιο οτι έτσι μόνο θα υπάρξει λογοδοσία, έτσι μόνο υπάρχει ελπίδα για περισσότερη διαφάνεια.

Κοινωνική διαμαρτυρία: Αναζητώντας τα όρια της νομιμότητας

Σε κάθε δημοκρατική χώρα του κόσμου, οι πολίτες δεν αρκούνται στην ψήφο που σε τακτά χρονικά διαστήματα κρίνει τους εκλεγμένους αντιπροσώπους τους. Ανάλογα με τις συνθήκες, διαμαρτύρονται, επιδοκιμάζουν ή εκφράζουν τη γνώμη τους για τις τρέχουσες εξελίξεις με συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις και εκδηλώσεις. Η χώρα μας δεν ξεφεύγει από τον κανόνα, μιας και τα δικαιώματα στην διαδήλωση και την απεργία θεωρούνται πυλώνες της δημοκρατίας. Τον τελευταίο όμως καιρό, τόσο με τις κινητοποιήσεις των αγροτών, όσο και με τις διαμαρτυρίες για τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, έχει απασχολήσει τους πολίτες και την επικαιρότητα το εξής ερώτημα: Ποια είναι τελικά τα όρια μιας διαμαρτυρίας και ποιός τα καθορίζει;

Ίσως κάποιος βιαστεί να απαντήσει πως αυτά θέτονται από το Σύνταγμα και τους νόμους και τα καθορίζει η Πολιτεία, αλλά διαβάζοντας το άρθρο του Δημοσθένη Παπαδάτου – Αναγνωστόπουλου (μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της Νεολαίας του Συνασπισμού) στην Αυγή, όπου μεταξύ άλλων αναφέρει: «δε θεωρούμε καθόλου αυτονόητη και αιώνια τη “νομιμότητα” γενικώς, ούτε πιστεύουμε πως “η ελευθερία μας τελειώνει εκεί που αρχίζει η ελευθερία των άλλων”», δεν αισθάνεται και τόσο σίγουρος. Και μακάρι αυτές οι απόψεις να ήταν μεμονωμένες, ακραίες και σπάνιες. Αντιθέτως, είναι ίσως ένας από τους τρόπους που ο Έλληνας αντιλαμβάνεται τη δημοκρατία και την ελευθερία. Κάποιες φορές, νόμος είναι το δίκιο του …οποιουδήποτε διαμαρτύρεται για οτιδήποτε και κανενός άλλου.

Καμία χώρα δεν είναι παράδεισος. Υπάρχουν πάντα κάποιοι που αδικούνται και θέλουν να αντιδράσουν. Όμως υπάρχουν κράτη πιο προηγμένα από το δικό μας στα οποία αυτό συμβαίνει χωρίς να «παρακάμπτονται» οι νόμοι, είτε από τους διαδηλωτές, είτε από την αστυνομία. Προκαλούν μάλιστα έκπληξη στους πολίτες τους τα όσα πληροφορούνται για τον τρόπο που λειτουργούν τα πράγματα εδώ. Άρα κάτι δεν δουλεύει σωστά στη δικιά μας περίπτωση, κάτι πρέπει να αλλάξει.

Η πρώτη δικαιολογία είναι πως αν όλα γίνουν σύμφωνα με το νόμο, δεν θα υπάρξει αρκετή πίεση στην κυβέρνηση και δεν θα ευαισθητοποιηθεί αρκετά η κοινή γνώμη. Σαθρό επιχείρημα κατά τη γνώμη μου, αφού για να εκπλήξεις και να κερδίσεις την προσοχή του κοινού χρειάζεται κάτι πρωτότυπο. Επεισόδια και καταλήψεις είναι τόσο συνηθισμένα που δεν λειτουργούν πια. Προτού πάρουμε τα όπλα για να ανεβάσουμε κι άλλο τους τόνους, ας καθίσουμε να σκεφτούμε καινοτόμους τρόπους διαμαρτυρίας, όπως ήταν πχ η «γυμνή» διαμαρτυρία των μαθητών στις πρόσφατες κινητοποιήσεις, που και νόμιμη ήταν και πέτυχε τον σκοπό της στο βαθμό που θα τη θυμούνται όλοι για καιρό.

Μια άλλη δικαιολογία είναι πως κάτι ναι μεν είναι παράνομο, αλλά το κάνουν όλοι και δεν βλάπτεται άμεσα κανείς. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η συμβολική κατάληψη ενός δημόσιου κτιρίου για λίγη ώρα. Κανείς δεν διαφωνεί, αλλά επειδή είναι λίγο αυθαίρετο και ο καθένας το ερμηνεύει κατά το δοκούν καλό θα ήταν να το διασαφηνίσουμε. Να ψηφίσει η Βουλή ένα νόμο που θα νομιμοποιεί αυτή την πράξη και τέλος καλό όλα καλά. Αλλά να αποφασίσουμε πρώτα υπεύθυνα ποια είναι τα όρια του νόμου και όχι να τα χαράσσει καθένας μας στα μέτρα του. Πώς κάποτε νομιμοποιήθηκε η απεργία; Αν το θέλει η πλειοψηφία του ελληνικού λαού, είναι βέβαιο ότι θα γίνει.

Διαβάζοντας τα παραπάνω, κάποιος θα μπορούσε να με κατηγορήσει ότι στρέφομαι κατά των κινητοποιήσεων. Συμβαίνει όμως το αντίθετο. Μία κακή κυβέρνηση σαν και τη σημερινή, δεν μπορεί να αποφύγει τις διαμαρτυρίες. Συχνά όμως προσπαθεί να τις αποδυναμώσει, στρέφοντας τη μια κοινωνική ομάδα εναντίον τις άλλης και παριστάνοντας το θύμα και τον προστάτη της νομιμότητας. Και βρίσκει ως αφορμή για αυτό βέβαια τις ακραίες μορφές διαμαρτυρίας, που εύκολα επισκιάζουν στα μέσα ενημέρωσης τις πιο ήπιες. Ποιος ωφελείται από αυτό το φαινόμενο τελικά;

Μία διαμαρτυρία δεν μπορεί να προκαλεί περισσότερο κακό από εκείνο που προσδοκά να σταματήσει. Αυτό θα ήταν μια σωστή αρχή για κάθε κινητοποίηση. Επειδή όμως κάτι τέτοιο είναι απόλυτα υποκειμενικό, ας αποφασίσουμε επιτέλους δημοκρατικά τι είναι θεμιτό και τι όχι, ας αγωνιστούμε να θεσμοθετηθεί από την Πολιτεία και ας αγωνιστούμε ακόμη πιο έντονα για να εφαρμόζεται σωστά. Οφείλουμε να το κάνουμε γιατί είναι θεμελιώδες ζήτημα Δημοκρατίας, γιατί έφθασε ο καιρός να γίνει για να πάμε τη χώρα μας μπροστά.

Η εκωφαντική σιωπή της "Δημοκρατίας του Κράτους"

Πως μπορείς να μην πενθείς σήμερα και χθες και αύριο με αυτά που συμβαίνουν.
Η ελευθερία του λόγου πέθανε χθες στα Εξάρχεια όχι γιατί μπορεί να ήταν προκλητική με αυτά που είπε αλλά γιατί τα είπε σε αυτούς που είναι Μανιάτες και δεν κάνουν πίσω αλλά έχουν
το όπλο για να λύνουν τα προβλήματά τους. Έφυγε και γύρισε πεζός πίσω και σε απόσταση από παιδιά 15 χρόνων ένιωσε να απειλείται ο φοβερός Μανιάτης ο θρασύδειλος που η καταγωγή του μόνο καταδυκνέιει το ποιόν του - αυτοί δε φάγανε πισώπλατα τον Καποδίστρια; - και βρήκε μόνη λύση το όπλο του ο "ήρωας" των Εξαρχείων που τόλμησε να εναντιωθεί στα παιδιά. Δηλαδή σε τι διαφέρει από τους εκτελεστές της Χούντας, αυτός που του δώσανε όπλο να περιφέρεται και να διαφυλάττει εμάς από τους κακούς; Που βάλανε το λύκο να φυλάει τα πρόβατα και αυτά σηκώσανε κεφάλι... αλοίμονο που είναι και ο άλλος του συνάδελφος, αυτός με τη σιδερογροθια που την είχε για άμυνα; Δεν θα βγει να τον υπερασπιστεί; Αλλά ξέρω τελικά τι θα γίνει. Ο τρελός θα κάνει παρέα με τους άλλους γιατί τελικα θα φταίει το πεζοδρόμιο μου εξωστράκισε τη σφαίρα όπως τελικά έφταιγε και η ζαρντηνιέρα στη Θεσσαλονίκη που βρέθηκε να κάνει εκείνη τη μέρα διακοπές στο ΑΒC μπροστά...

ΑΙΣΧΟΣ ΑΙΣΧΟΣ ΑΙΣΧΟΣ

Ανομία και Ακυβερνησία

Όλοι γνωρίζουμε τα γεγονότα σχετικά με τη δολοφονία του μικρού. Οι τηλε-δικαστές φέραν τηλε-μάρτυρες και μας "διαφώτισαν". Ό,τι και να σκεφτείς, το συναίσθημα της αδικίας σε πλημυρρίζει. Εν ψυχρώ δολοφονία στην "Άγρια Δύση" των Εξαρχείων.

Όμως δεν πρέπει τα συναισθήματα να θολώνουν την κρίση μας. Βλέποντας το δέντρο, χάνουμε το δάσος. Γιατί ενώ το θλιβερό γεγονός της δολοφονίας του 16χρονου μας συγκλόνισε, τα άλλα γεγονότα δεν μας παραξενεύουν, ακριβώς γιατί τα έχουμε συνηθίσει.

Αυτό που μου έρχεται όμως στο νου είναι το εξής: Η σύνδεση της δολοφονίας με τα επεισόδια δεν είναι τόσο ότι το ένα προκάλεσε το άλλο (ήταν η αφορμή και όχι η αιτία), αλλά ότι προήλθαν και τα δύο απο μια κοινή αιτία.

Η ύπαρξη μιας Αστυνομίας με δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία, που πρεσβεύει ότι οι νόμοι εφαρμόζονται κατα βούληση και μόνο όταν βολεύει, δημιουργεί αστυνομικούς που εξαντλούν την αυστηρότητα (και τη μαγκιά) στους αδύνατους αλλά επιλέγουν (ή εντέλλονται) να αγνοήσουν το νόμο στους ισχυρούς ή τους πολλούς.

Απαντήστε στις παρακάτω ερωτήσεις:

-Πόσες φορές ήταν ένας αστυνομικός ευγενικός όταν μιλήσατε και πόσες όχι;
-Πόσες φορές ήσασταν παρόντες κατά την τέλεση εγκλήματος και η αστυνομία παρακολουθούσε διακριτικά;
-Πού ισχύουν οι νόμοι και πού όχι (Πανεπιστήμια, γήπεδα, Εξάρχεια, Άγιο Όρος);
-Πρέπει να είσαι επώνυμος για να σου φερθούν με το γάντι τα όργανα της Τάξης (σε αυτή την περίπτωση ονομάζονται και Μπάτσοι);

Φυσικά καταδικάζω την δολοφονία. Αλλά δεν θα επιτρέψω να με τυφλώσει και να αγνοησω την αιτία που τη γέννησε. Αυτός που δίνει εντολή σε έναν αστυνομικό να αγνοήσει το νόμο και να "σώσει το τομάρι του", αυτός οπλίζει το χέρι ενός άλλου σε μια λογική αντιποίνων που κρατάει χρόνια.

Οι διαχρονικές ευθύνες της πολιτικής και φυσικής ηγεσίας της Αστυνομίας είναι δεδομένες. Όπως δεδομένες είναι οι ευθύνες της κυβέρνησης και του Πρωθυπουργού, που άφησαν τη χώρα να καίγεται σαν να είναι τριτοκοσμική μπανανία και κρύφτηκαν από τις ευθύνες τους. Και κάτι μου λέει πως η καθυστερημένη τους αντίδραση (αν υπάρξει βέβαια) θα είναι σπασμωδική, ατελέσφορη και η χαριστική βολή στο κράτος Δικαίου που θα θέλαμε να αποκτήσουμε κάποτε...

Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS

Τελευταία έχουν γίνει υπερβολικά πολλές οι παγκόσμιες μέρες και ίσως ευτελίζεται ο θεσμός. Όμως υπάρχουν προβλήματα παγκόσμιου ενδιαφέροντος που αδιαμφισβήτητα αξιζουν την προσοχή μας τουλάχιστον για μια φορά το χρόνο.

Γι' αυτό λοιπόν ας θυμηθούμε πως σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS. Να θυμηθούμε πως είναι ένα πρόβλημα παγκόσμιας κλίμακας, που πλήττει πλούσιους και φτωχούς, άνδρες και γυναίκες. Και κυρίως πως χτυπά εμάς στους νέους εκεί που είμαστε πιο ευαίσθητοι, στον έρωτα.
Περισσότερες πληροφορίες, στατιστικές και νέα σχετικά με τη μάστιγα του AIDS και την καταπολέμησή της, ευτυχώς σήμερα θα βρέιτε πολλά σε όλα τα μέσα ενημέρωσης. Εγώ απλά θα ήθελα να υπενθυμίσω πως δεν πρέπει σε καμμία περίπτωση να εφησυχάζουμε, αλλά να λαμβάνουμε πάντα τις κατάλληλες προφυλάξεις. Γιατί ακόμη και αν θεωρούμε τους εαυτούς μας απρόσβλητους από το AIDS (που δεν ημαστε..), αυτά τα μέτρα μας προστατεύουν και από μια πληθώρα άλλων επώδυνων και επικίνδυνων για την υγεία καταστάσεων.
Ας προσέχουμε, ωστε να καταφέρουμε αυτή η παγκόσμια μέρα κάποτε να καταργηθεί...

Σόλων, Σόλων...

Βαρέθηκα να ακούω για την παγκόσμια οικονομική κρίση. Για πολλά φταίει η παγκοσμιοποίηση, αλλά όχι για τα χάλια μας. Φταίει μήπως για την αισχροκέρδεια με την τιμή του πετρελαίου; Για τα καρτέλ στα προιόντα των σούπερ μάρκετ; Για την αύξηση των φόρων στα ακίνητα και αλλού μήπως; Ή για τα ψιλά γράμματα στα συμβόλαια των δανείων;

Δεν νομίζω. Αυτά τα θυμάμαι και πριν την κρίση. Τα "χρυσά αγόρια" της Γουολ Στριτ δεν φταίνε σε τίποτα, αυτά στην κυβέρνηση τους πρόλαβαν. Είμαστε καιρό τώρα σε κρίση και δεν είναι μόνο οικονομική.

Πιό πολύ από όλους αυτή τη στιγμή, υποφέρουν οικονομικά οι μικρές επιχειρήσεις, οι άνεργοι ή ημιαπασχολούμενοι και κυρίως οι (υπέρ)χρεωμένοι. Με τις τράπεζες να διστάζουν να δώσουν δάνεια, όταν πριν λίγο καιρό τα δίνανε και σε πεθαμένους, νιώθουν το βάρος των χρεών ασήκωτο. Και χάνουν τον ύπνο τους, το σπίτι τους, τη δουλειά τους.

Εδώ θυμάμαι κάτι από την Ιστορία που κάναμε στο σχολείο. Στην Αθήνα κάποτε οι πολλοί υποτάσσονταν στους λίγους. Αυτοί ήταν που είχαν την εξουσία, το χρήμα, τη γή. Για να τα βγάλουν πέρα, πολλοί δανείζονταν, αλλά οι όροι ήταν δυσβάσταχτοι και όχι μόνο δεν ξεπλήρωναν τα χρέη, αλλά χάνανε την ελευθερία τους. Όλα νόμιμα βέβαια, υπήρχαν και συμβόλαια...

Ευτυχώς ήρθε ο Σόλων και με τους νόμους του έσωσε την κατάσταση. Ο καλύτερος όλων; Η Σεισάχθεια (πολύ μου αρέσει αυτή η λέξη). Για όποιον δεν θυμάται, ο νόμος ακύρωνε τους δυσβάσταχτους όρους των δανείων, ελευθερώνοντας κυριολεκτικά και μεταφορικά τους τότε δανειολήπτες. Η ιστορία αυτή μου άρεσε πάντα, γιατί είχε ευτυχισμένο τέλος.

Κάτι που δεν είναι σίγουρο σήμερα. Γιατί οι κινήσεις της κυβέρνησης άλλα δείχνουν. Καλά να στηρίξει οικονομικά τις τράπεζες το κράτος. Όμως να ζητήσει αντάλλαγμα: να φύγουν οι δεκάδες όροι που ληστρικά έχουν επιβάλει στους πελάτες τους και να γίνει επαναδιαπραγμάτευση των δανείων με πιο δίκαιους όρους. Όχι να τους πεί και μπράβο..!

Για όλα αυτά, βέβαια, χρειάζεται ένας Σόλωνας. Μην ξεχνάτε όμως οτι αυτός ήταν σοφός, και πού να τους βρούμε σήμερα...

ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΔΕΗΘΩΜΕΝ & ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ ΑΥΤΟΥ...

Λοιπόν, έχω φτάσει σε τέτοιο σημείο απέχθειας που ακούω ραδιόφωνο στα γερμανικά
για να μην πολυκαταλαβαίνω. γιατί αν καταλαβαίνω συγχύζομαι και δεν είναι καλό
αυτό για τη δουλειά μου. Θέλουνε λέει οι Βατοπαιδίτες μοναχοί που ζούνε ταπεινά για να κάνουν τη διακονία του Θεού να έχουν λίμνη και ακίνητα με θέα τη θάλασσα. Σε λίγο θα μας πούνε ότι θα ζητήσουνε από το δήμο Μυκόνου και το cavo paradiso ως χώρο εσωτερικής μάχης!!!
Και μετά ήταν που κατάλαβα γιατί πρέπει οι πολιτικοί να πλουτίζουν με την πολιτική. Μόνο έτσι θα μπορούνε λέει να αντισταθούνε στις πιέσεις του καπιταλιστικού συστήματος και θα
αναπτύξουν ιδέες και θέσεις για κράτος πρόνοιας και άλλα τέτοια....
Μα καλά εγώ τόσο καιρό τι διάβαζα; που στο καλό βρισκόμουνα; ΕΕΕΕΕ;;;;; θα μου πει κανένας;;;;;; ή ρωτάω στο βρόντο που λένε και στο χωριό μου;;;;;;;; εεεεεεεεεεεεεε;;;;;;;;;;;
αντε αντε και αμ πως που λέει και ο μεγάλος Κώστας!!!!

ΥΓ. Ο Χατζηχρήστος είναι ο Κώστας.